[Raşit Tunca]

Arapçadaki Harflerin mahreç (çıkış) yerleri

Hemze: Harekeli olan elife denir. Mahreç yeri, boğaz aşağısıdır.

Be: Mahreç yeri, dudaklardır; dudaklar birbirine vurulur, nefes vererek kuvvetlice çıkarılır.

Te: Mahreç yeri, dil ucu ile üst ön dişlerin dipleridir.

Se: Mahreç yeri, dil ucu ile üst ön dişlerin uçlarıdır.

Cim: Mahreç yeri, dil ortası ile damağın ortasıdır.

Ha: Mahreç yeri, boğazın ortasıdır.

Hı: Mahreç yeri, boğazın ağza en yakın olan kısmı yani boğazın üstüdür.

Dal: Mahreç yeri, dil ucu ile üst ön dişlerin dipleridir.

Zel: Mahreç yeri, dil ucu ile üst ön dişlerin uçlarıdır.

Ra: Mahreç yeri, dil ucu ile üst ön dişlerin üstüne düşen damak kısmıdır.

Ze: Mahreç yeri, dil ucu ile alt ön dişlerin üstüdür.

Sin: Mahreç yeri, dil ucu ile alt ön dişlerin üstüdür.

Şın: Mahreç yeri, dil ortası ile damağın ortasıdır.

Sad: Mahreç yeri, dil ucu ile alt ön dişlerin üstüdür.

Dad: Mahreç yeri, dilin sol veya sağ ya da her iki tarafı ile üst azı dişleridir.

Tı: Mahreç yeri, dil ucu ile üst ön dişlerin dipleridir.

Zı: Mahreç yeri, dil ucu ile üst ön dişlerin uçlarıdır.

Ayn: Mahreç yeri, boğazın ortasıdır.

Gayn: Mahreç yeri, boğazın ağza en yakın olan kısmı yani boğazın üstüdür.

Fe: Mahreç yeri, üst ön dişleri ile alt dudağın iç kısmıdır.

Kaf: Mahreç yeri, dilin dibi ile üst damaktır.

Kef: Mahreç yeri, kaf harfinin mahrecinin dil ucuna doğru biraz altı ile damaktır.

Lam: Mahreç yeri, dilin iki kenarı ile birlikte dil ucuna varıncaya kadar üst damaktır.

Mim: Mahreç yeri, dudaklardır.

Nun: Mahreç yeri, dil ucu ile onun hizasındaki iki ön dişin etleridir.

Vav: Mahreç yeri, dudaklardır.

He: Mahreç yeri, boğazın dibidir.

Ye: Mahreç yeri, dil ortası ile damağın ortasıdır.